linda's profileMijn plekje met mijn din...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Mijn plekje met mijn dingenLeuke ketting hebben? Kijk ook even op www.workshopkralen.spaces.live.com en op www.crealinda.come2me.nl voor meer creatieve creaties |
||||||||
|
1/25/2008 UitslagIk wil schreeuwen,
ik wil huilen.
maar ik kan het niet.
God wat haat ik die klote ziekte die kanker heet. Mama heeft vandaag de uitslag gehad van de botscan. En die was niet goed. Helemaal niet goed. Haar rib was gebroken. En er was iets te zien. Zeker niet goed. Uitgezaaide borstkanker. Ook nog een plekje op haar schouder.....
Volgende week krijgt ze een CT scan. Deze scant dan alle weke delen zoals ze dat zo mooi zeggen. Oftewel in leken taal, de ingewanden. Hopen, hopen, hopen dat ze daar niks vinden, want zolang ze daar niks vinden ziet het er nog goed uit. Dan is er goede hoop, dan kunnen ze er nog iets aan doen. Zo vertelde ze het. Jeetje...ik ben het een beetje zat. Heb het gevoel dat ik er nu helemaal doorheen zit.
1 keer kanker in de familie was al niet genoeg, nee dan maar 2 keer. Maar waarom moet er dan nu dit ook nog een keer achteraan komen???? Waarom nou in hemelsnaam 3 keer binnen deze korte tijd???
Ben mijn positieve instelling erg kwijt. Ben het erg zat. Wie zegt me dat dit niet ook bij mij gebeurd? Ik was heel positief, maar mijn neerwaartse spiraal komt al weer om het hoekje kijken. Oke, ik weet het klinkt egoistisch, maar ik ben bang aan het worden. Hoe ziet mijn toekomst er nog uit? Heb ik misschien iets meer geluk?
Word er zo moedeloos van, kanker hier , kanker daar. Waar doe je het dan in hemelsnaam nog allemaal voor?????
Ik vraag het je...als je een antwoord weet, laat het me dan even weten, want ik weet het even niet meer hoor.
1/19/2008 botscanWat een simpele botscan allemaal niet te weeg kan brengen.......
Mama moest om 9.15 in het ziekenhuis zijn. Het Radboud in Nijmegen. Dan wordt er een nucliaire vloeistof ingespoten. Nu is ze niet de makkelijkste persoon om te prikken dus werd er na 5 minuten iemand bijgehaald en toen lukte het.
Dan moet dat goedje een aantal uur door het lichaam heen zwerven en de botten in gaan. Om 13.00 moest ze zich weer melden bij de balie van de nucliaire geneeskunde (ik geloof dat de afdeling zo heet, ook wel bekend onder nummer 444. De route die je moet volgen).
Goed, voor we goed en wel in het ziekenhuis waren had ik de auto al gesloopt. Het raam op precies te zijn. Een harde knal en het raam ging niet meer dicht en ook niet verder open. Met veel pijn en moeite met de hand wat verder dicht kunnen schuiven. Daar sta je dan. In Nijmegen, je mag gaan en staan waar je wilt, maar je neemt de auto niet mee de stad in, want iedereen kan er in...
  . Wat ga je dan doen? Met de bus? Nou nee. Dus maar daar blijven. Veel mesen bekeken, over het terrein rond gewandeld. Hehe, eindelijk 13.00. Melden!!!!
We konden meteen doorlopen, wel zo prettig natuurlijk.
Scan gemaakt, ik heb de hele uitleg gehad van het apperaat.
Het komt hier op neer:
In je botten worden celen aangemaakt, op het moment dat er iets in het bot niet goed is worden er meer cellen aangemaakt. De vloeistof blijft op deze plaatsen "plakken" zoals vliegen op de stroop
 Met de scan maken ze een heleleeeeboel korte filmpjes en al die filmpjes bij elkaar worden 1 goed beeld van je hele bottenstelsel!
Beetje duidelijk?
  De arts kan dan zien of er ergens iets verdachts zit.
Makelijk he!?
Volgende week krijgt ze in Boxmeer de uitslag. Spannend...
Maar goed, rond 14.30 zijn we weggereden richting garage in Boxmeer, want ja, dat raam los is ook niet alles en best wel fris op de snelweg.
Bij de garage aangekomen konden ze het wel meteen maken. Duurde ongeveer 1.30 uur. Hmmm oke, een leenauto? Neen dus, waren allemaal weg
  Dus al die tijd bij de garage rond gehangen...
Half 5 was ie klaar...jippie...
Even via de action gegaan op weg naar huis, kwamen we toch langs
Een mooie grote vaas gescoort en toen naar huis.
Om naar huis te gaan moeten we dan over een spoor en wat denk je, gaan de bomen net dicht
Weer wachten....Dat was op zich niet zo heel erg, maar als er dan ineens 3 kinderen rechts van je staan, rechts staat een trein op het station te wachten en links komt er een aangereden...voel je hem al...
Voor een van die drie duurde het allemaal te lang en die fietst het spoor over... Laat ik je dit zeggen, als hij besloot 2 seconden later te gaan waren we nog later thuis geweest...
Hij had die trein die van links kwam helemaal niet gezien, hij lette alleen op rechts... eerlijk waar ik kon hem wel wat aan doen... De tweede dacht er schijnbaar net zo over, want die ging ook nog even het spoor over
 Dan denk je toch bij jezelf.......
Wat was ik blij toen ik uiteindelijk om 17.30 thuis op de bank kon gaan zitten zeg...
De dag liep van 07.15 tot 17.30, Veel te lang, maar ik doe het zo weer.... 1/16/2008 wat een wereldWat een wereld is dit toch, al die ellende op tv.
Gekke dingen hier en daar,
mensen die bepalen wat je moet doen, want anders hoor je er niet bij.
Als je ook maar een iets andere kijk op dingen hebt,
val je er buiten, want "dat is niet wat iedereen doet"
Weet je, er zijn mensen die geen kudde dieren zijn....
Mensen die niet dat doen wat er van ze verwacht wordt.
Mensen die niet de lijn volgen die andere wel volgen.
Die lijn die volgens vele de enige en juiste is...
Vul de rest zelf maar in.
En dan werken....wat een ellende...de juiste baan vinden...
Ik weet nu dat ik als ik iets vindt dat dit zonder al te veel contact met mensen moet zijn.
Ik heb het gehad met mensen die je al voor dat je iets zegt je al veroordeeld hebben.
Mensen die achter je rug om over je praten en zich afvragen waarom je nog niet..., of wanneer komt er..., ik heb daar gewoon geen zin in. En waarom de moeite nemen om het aan mij zelf te vragen? Te confronterend misschien? Zijn ze bang ergens voor of zo?
Ik bepaal toch zeker zelf wel of ik een kind wil? Of heb ik daar ook al niks meer over te zeggen? Is het zo gek dat ik daar nog helemaal geen behoefte aan heb?
Na alles wat er gebeurt is? Is het zo gek dat ik als de dood ben dat het terug komt als ik zwanger zou zijn? Is het zo gek dat ik bang ben dat als ik een kind zou hebben het niet zou kunnen zien opgroeien? Is het zo gek dat ik bang ben dat er wel iets erfelijks in de genen zit? Dat ik bang ben dat ik dat door kan geven?
Is dit nou zo gek???
11/12/2007 gesprekDonderdag een gesprek met een meneer die me hopelijk kan helpen met mijn verdere werkloopbaan. Hij komt ook nog eens thuis ook, dat is lekker makkelijk.
Via het uwv is er een bedrag van €5000,- voor mij vrijgemaakt (wat een bal met geld, mogen ze ook wel zo aan mij geven hoor) voor de hulp van een reintegratie bureau. Deze mensen coachen mij en helpen mij op weg met solliciteren en dergelijke. ik hoop dat er ook iets is zoals een beroeps keuze test of zo, want ik heb dus echt geen flauw benul van wat ik zou willen gaan doen. Ben erg benieuwd. Ik heb natuurlijk wel mijn voorkeuren, maar of daar nu echt werk in te vinden is (en ik heb natuurlijk de papieren niet), maar we zullen wel zien. Het is allemaal wat zeg. phew....
Maar goed, zal donderdag wel even melden hoe het gegaan is en of ik hem "in dienst neem". Ja, dat mag ik ook nog eens zelf bepalen ook. Goed he!
tot laters!!!!! 9/9/2007 Gesprek arbeidsdeskundigeAankomende week weer een gesprek met een arbeidsdeskundige.
Ik zit te denken om iets voor mezelf te beginnen. Het liefst iets in de hobbybranche. Zelf een eigen winkeltje. Met van alles voor sieraden maken, kaarten maken, scrapbook enz enz.
Na een leuk gesprekje met iemand (ja jij ja
  ) is bij mij toch de interesse gewekt om er eens iets verder op in te gaan bij de arbeidsdeskundige. Ik verwacht dat deze persoon mij toch moet kunnen vertellen hoe en wat. Ik bedoel, er zitten nogal wat risico's aan vast. Financieel? Wat moet ik zelf hebben? Wat zijn de risico's? Hoe zit het mijn ziekte? Lijkt me wel een ontzettend leuke uitdaging. (ondaks het lacherige gedrag van bepaalde personen). Stel nou dat het geweldig gaat lopen? Wat wil je dan nog meer. Er zit nog 1 ander bedrijf met hobbymaterialen in de gemeente. Is dat echt concurentie? En daarbij, een beetje concurentie is toch gezond?
Heb al even bij de makelaar gespiekt, wel al een leuke locatie gezien. Is alleen in ven zelderheide. Een klein dorpje, misschien iets te klein? Misschien ook iets te ver van de "bewoonde wereld"? (niet verkeerd begrijpen aub)
En zal het wel gaan lopen? Een stad is natuurlijk een heel ander verhaal. Veel meer mensen op elkaars lip. Zou ik de moed hebben om het te doen, mits natuurlijk de arbeidsdeskundige en al die andere die er over gaan het goedkeuren.
Is er iemand die dit leest die mij hier wat meer over kan vertellen? Laat het me dan even weten aub!
Ben zelf wel in voor zoiets, maar de rest ook? 6/18/2007 10 juli10 Juli, mag ik weer onder het mes....dit keer voor mijn spataderen....
Ze gaan een ader in mijn linker bovenbeen weghalen, want die doet niet wat ie moet doen. Spuiten was geen optie, dus maar opereren...
Met een beetje geluk kan ik straks in september lekker weer lopen zonder elke avond pijn, vermoeide en zware benen te hebben.
ben benieuwd.... 6/5/2007 erfelijkheids testZe hebben niks gevonden!!!!
Niet erfelijk belast!!!
Weer een hoofdstuk afgesloten!!!
Nu alleen nog opereren van mijn benen!!!
En dan nog een keer een borstreconstructie!!!!!!! 5/30/2007 vervolg lekEn ja hoor.... opereren....
De ader moet eruit. Wanneer? Dat weet ik nog niet, moet er even over nadenken...
5/27/2007 uitslag 4 juniNou, het is zover. 4 juni weet ik of ik erfelijk belast ben. Spannend.
Ik heb het mijn moeder nog niet verteld, want die gaat helemaal flippen als ze nog meer dan een week moet wachten. Vandaar om de goede vrede nog wat langer te bewaren houd ik dit nog maar een paar dagen voor mezelf. Mijn vader weet het wel al, maar dat is geen ramp. De nuchterheid zelve, bekijk het positief zegt ie dan. Maar van de andere kant, wat is in dit geval positief???
De uitnodiging voor het gesprek kreeg ik 22 mei (toen is de brief geschreven) en dat is toch wel al binnen de 4 tot 6 maanden die ze er voor tellen. Om precies te zijn binnen 4 maanden. Is dat goed of slecht?
Weten dat je erfelijk belast bent of ze kunnen niks vinden? Wat is beter?
In iedergeval weet ik wat ik wil, en ik heb ook zo mijn hoop, maar spoken doet dit wel.... 5/25/2007 ossebraadfeestZondag 3 juni
Staan wij met onze kettingen en kralen
op het ossebraadfeest
in Ottersum!
tevens de gelegenheid om een mini workshop te doen |
|||||||
) Veel blauwe plekken. En geen kleintjes 
. Wanneer stopt dit nou allemaal een keer 
. Word er een beetje 
van. Dan weer dit, dan weer dat. Phew, lijk wel een oma van 80....|
|
